باری وایس

باری وایس تصویر آینه‌ای از چهره‌های فناوری است که بیشتر قسمت اول برنامه را به آن‌ها پرداختیم. آن‌ها از قدرت شروع کردند و خود را متقاعد کردند که خارج از سیستم هستند. او در اجماع مترقی، فرد خارج از سیستم بود و از رانده‌شدن از آن، نهادی ساخت. نامه استعفای ۲۰۲۰ او از نیویورک‌تایمز به داستان تأسیس تبدیل شد. Common Sense به The Free Press تبدیل شد و همان‌طور که در برنامه بحث کردم، Paramount Skydance آن را خرید و او را سردبیر CBS News کرد.

او شایسته اعتبار قابل توجهی است. او از صفر یک رسانه مستقل بزرگ ساخت، به افرادی که در چارچوب حزبی جا نمی‌شوند تریبون می‌دهد و سیاست‌هایش واقعاً آمیخته‌ای شخصی است: طرفدار حق انتخاب، متأهل با زنی، حامی سرسخت اسرائیل، منتقد قرنطینه مدارس، و خود را «مرکزگرای رادیکال» می‌داند. دوستان و منتقدانش از کاریزمای شخصی نادر او سخن می‌گویند.

انتقاد من به موتور محرکه مربوط است. مخاطب او بر پایه رنجش از مجازات به‌خاطر انحراف ساخته شد. این همان سوخت احساسی است که ساکس و آندریسن را به حرکت درمی‌آورد، فقط از سمت مخالف میز. رنجش در دیدن آنچه در یک نهاد اشتباه است خوب عمل می‌کند. اما در اداره آن بد عمل می‌کند. حالا او داخل همان نوع نهاد میراثی است که سال‌ها به آن حمله کرده و اصطکاک گزارش‌شده کارکنان در CBS به نظر من مثل بازی کردن این تنش است. همچنین اشاره کردم که The Free Press رشته‌ای از مطالب حمله به زهران ممدانی منتشر کرده. این روزنامه‌نگاری نظری مشروعی است، اما ارزش تماشا دارد که آیا این شک‌گرایی متقارن است یا نه.

در صداقت او تردید ندارم. سؤال باز، همان‌طور که در برنامه گفتم، این است که آیا صداقت در تماس با قدرت دوام می‌آورد. یک ابهام: نقش او reportedly در حال تغییر در میان ادغام است. شواهدی که CBS تحت مدیریت او متحدان را با همان استاندارد opponents نگه دارد، مرا به سمت خوانش سخاوتمندانه‌تر سوق می‌دهد.