دیو ریگان

دیو ریگان SEIU-United Healthcare Workers West را با یک بینش صریح اداره می‌کند: در کالیفرنیا، هزینهٔ واجد شرایط کردن یک ابتکار رأی‌گیری ۳ تا ۵ میلیون دلار است، در حالی که دفاع در برابر آن می‌تواند برای صنعت هدف ۱۰۰ میلیون دلار در هر دوره هزینه داشته باشد. او ابتکارهای رأی‌گیری را «بهترین معامله در سیاست آمریکا» می‌نامد و از سال ۲۰۱۲ بین ۲۳ تا ۴۸ اقدام ایالتی و محلی ثبت کرده است که تقریباً هیچ‌کدام در صندوق رأی تصویب نشدند، زیرا تصویب، سازوکار اصلی نیست — اهرم فشار است.

به دو مسیر واضح نگاه کنید. در بخش دیالیز، جایی که کالیفرنیا هیچ کارگر دیالیز اتحادیه‌ای ندارد، SEIU-UHW سه پیشنهاد تقریباً یکسان را در ۲۰۱۸ (پروپ ۸)، ۲۰۲۰ (پروپ ۲۳) و ۲۰۲۲ (پروپ ۲۹) اجرا کرد و هر سه را با حاشیهٔ ۲۰ تا ۳۶ امتیازی باخت، در حالی که دَویتا و فرِزِنیوس را مجبور کرد بیش از ۲۱۶ میلیون دلار بسوزانند. در بخش بیمارستان‌ها، ریگان در ۲۰۱۴، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۶ سقف حقوق مدیران و قیمت‌گذاری را ثبت کرد و بارها آن‌ها را در ازای توافقات انجمن بیمارستان‌های کالیفرنیا دربارهٔ قوانین سازماندهی، لابی مدی-کال و حذف اقدامات ضداتحادیه کنار کشید — که انجمن مراقبت‌های اولیهٔ کالیفرنیا را به شکایت شخصی از او به اتهام اخاذی در مورد پروپ ۴۴ واداشت.

استدلال قوی این است که شغل رئیس اتحادیه، برنده شدن قراردادها و حفاظت از بودجهٔ مراقبت‌های بهداشتی با استفاده از هر فشار قانونی ممکن است. وقتی جری براون یک هفته پس از بررسی viability امضاهای SEIU-UHW، حداقل دستمزد ۱۵ دلاری (SB 3) را در ۲۰۱۶ امضا کرد و وقتی بودجهٔ فدرال ترامپ تهدید به کاهش سالانهٔ ۳۰ میلیارد دلاری در مدی-کال کرد که یک سوم کالیفرنیایی‌ها را تحت تأثیر قرار می‌داد، ریگان از تنها چکش به اندازهٔ کافی بزرگ برای آوردن ساکرامنتو به میز مذاکره استفاده کرد.

با پروپوزیشن ۴۰، مالیات ۵ درصدی ثروت میلیاردرها، هر دو انگیزه همزمان فعال‌اند: ریگان صراحتاً به گوین نیوسام پیشنهاد داد در ازای مالیات ۲ درصدی قانون‌گذاری، پروپ ۴۰ را کنار بگذارد و ثابت کرد که playbook اهرم فشار فعال است، در حالی که با نیاز وجودی اعضای خود برای جبران کسری مدی-کال همسو بود. او کاملاً شفاف است که کنار کشیدن‌ها «دستاوردهای تاکتیکی» هستند — بازی سخت‌گیرانهٔ نهادی بی‌رحمانه، نه ریاکاری.