ژیرار، تیل و سخنرانی‌های دجال

ایده‌های پیتر تیل زیربنای بسیاری از این مجموعه است و کلید آن رنه ژیرار است. نظریهٔ تقلیدی ژیرار می‌گوید تمایل وام‌گرفته است: ما چیزی را می‌خواهیم که دیگران می‌خواهند. تمایل وام‌گرفته رقابت ایجاد می‌کند، رقابت بحران می‌سازد، و جوامع بحران را با متحد شدن علیه یک قربانی حل می‌کنند. تیل در استنفورد با ژیرار آشنا شد و نظریه را به دکترین کسب‌وکار تبدیل کرد: رقابت برای بازنده‌هاست، پس انحصار در فضایی بدون رقابت بساز. در دستان او این نظریه به یک نظریهٔ سیاسی هم تبدیل شد، نظریه‌ای که در آن سیاست ماشینی است که به دشمنان نیاز دارد.

ژیرار را به‌عنوان موضوعی که بیشتر از همه دوست دارم با آن در این برنامه شروع کنم نام بردم، و منظورم خود مکانیسم است، نه فقط نسخهٔ تیل از آن. ادعایی بزرگ‌تر و عجیب‌تر از هر چیزی در حوزهٔ فناوری است. به‌اندازهٔ کافی ظریف است که کاملاً به آن اعتماد نکنم، و می‌خواهم آزمایش کنم که آیا درست است یا فقط داستانی رضایت‌بخش دربارهٔ آشوب.

سخنرانی‌های دجال، که طبق گزارش‌ها در سان‌فرانسیسکو، رم و نشویل برگزار شده‌اند، همان چارچوب را به زمان حال اعمال می‌کنند: شخصیتی که خشم جمعی را هدایت می‌کند و صلحی دروغین ارائه می‌دهد. اینجا جایی است که من جدا می‌شوم. وقتی نظریه به سمت پاپ یا سیاستمدار خاصی نشانه می‌رود، ابطال‌ناپذیر می‌شود. اگر هدف حرف بزند، بهره‌برداری است. اگر سکوت کند، همدستی. نظریه‌ای که نمی‌تواند ببازد، تحلیل نیست. اظهارنظر دربارهٔ پاپ را ضربهٔ ارزان با لباس الهیات نامیدم.

عمیق‌ترین طنز این است که مکانیسم قربانی‌کردن نیز الگویی را توصیف می‌کند که در این گروه می‌بینم: اعلام کنید نهادی تسخیر شده و اجازه دهید جمعیت شواهد را فراهم کند. ژیرار احتمالاً آن را تشخیص می‌داد.

چیزی که مرا متقاعد می‌کند، پیش‌بینی ژیراری به‌اندازهٔ کافی خاص است که بتواند شکست بخورد.