من چمث پلیهپیتیا را فرصتطلب محض خواندم و بر آن ایستادهام، با یک اصلاح مهم. سیاست او فاقد اسکلت فکری عمیق است: نه مانیفست، نه مربیگری تیل، نه الگوی خانوادگی. سالها به دموکراتها کمک مالی زیادی کرد، سپس در ژوئن ۲۰۲۴ میزبان مشترک جمعآوری کمک مالی ترامپ در خانه دیوید ساکس شد. او میگوید پوشش خبری «آدمهای خوب» شارلوتسویل تحریفشده بود و ترامپ را بیمهای در برابر پیامدهای دم چپ میداند. خوانش من سادهتر است: او به این نتیجه رسید که دسترسی ارز واقعی است و به جایی رفت که تلفن جواب داده میشود.
اصلاح این است که فرصتطلب بودن به معنای خالی بودن نیست. زندگینامهاش خیلی چیزها را توضیح میدهد. او پناهندهای از سریلانکا است که خانوادهاش در اتاوا روی کمکهای دولتی زندگی میکردند و او دید که پدرش در هم شکسته شد. سپس تمام حرفهاش را صرف این کرد که هرگز ناتوان نباشد، از طریق معیارهای رشد، سرمایه و کنترل روایت. فکر نمیکنم فاقد همدلی باشد. همدلی او به محیط کوچکی محدود است از کسانی که آن را کسب کردهاند و این محیط کل داستان است. او از پدرش جدا شده، عمداً با فرزندان خودش درگیر است و علناً گفته که والدینش را بخشیده است. این واقعی است و من به آن احترام میگذارم.