چرخش به راست آندریسن و هوروویتز

بذار آخرین اطلاعات در مورد اندریسن و هوروویتز رو بیارم.

همیشه این‌جوری نبودن. اندریسن سال ۲۰۱۶ به هیلاری رأی داد و گفت سیاست مهاجرتی ترامپ حالش رو به هم می‌زنه. تو دوره اول ترامپ هم نسبتاً پیشرفت‌خواه موند. چرخششون تو دوره بایدن اتفاق افتاد.

محرکش هم یه اتفاق خاص نبود، یه سری چیز روی هم جمع شد. فشار ضدتراست روی بیگ‌تک. SEC که دنبال کریپتو افتاده بود، جایی که a16z میلیاردها دلار توش سرمایه‌گذاری کرده بود. ماجرای بانکمن-فرید که کل بخش رو زیر ذره‌بین برد. و بعد پیشنهاد مالیات حداقل روی میلیاردرها برای top ۰٫۰۱ درصد، که ظاهراً از همه چیز بیشتر اندریسن رو ناراحت کرد.

داستانی که خودشون تعریف می‌کنن به یه ناهار تو ماه مه ۲۰۲۴ تو West Wing با رئیس دفتر بایدن برمی‌گرده. اندریسن ادعا می‌کنه مقامات بایدن یه طرح محرمانه رو فاش کردن که می‌خواستن AI رو ملی کنن، استارت‌آپ‌ها و اوپن‌سورس رو غیرقانونی اعلام کنن. اون و هوروویتز از اتاق بیرون اومدن و گفتن «آره، ما با ترامپیم». ولی بروس رید که واقعاً تو اون اتاق بود، تو پلیتیکو نوشت که هیچ‌وقت چنین طرحی مطرح نشده. بیشتر دو تا آدم پولدار بودن که اومده بودن شکایت‌هاشون از مقررات و مالیات رو بگن.

همون اکتبر، اندریسن «مانیفست تکنو-اپتیمیست» رو منتشر کرد، پنج هزار کلمه حمله به اصل احتیاط، ESG، محققان ریسک وجودی، و اینکه اونا رو دشمن خطاب کرد. از مارینتی، آینده‌گرایی که بعداً مانیفست فاشیستی موسولینی رو نوشت، به عنوان قدیس حامی یاد کرد. منتقدا هم از چپ و هم از راست متوجهش شدن.

جولای ۲۰۲۴، تو پادکست خودشون از ترامپ حمایت کردن. هوروویتز با «ببخشید مامان» شروع کرد. اندریسن ۴٫۵ میلیون دلار تو یه super PAC طرفدار ترامپ گذاشت، ۸۴۴ هزار دلار دیگه تو کمپین مشترک ترامپ، و ۳ میلیون تو MAGA Inc. از بعد انتخابات، حلقه a16z بیش از ۱۱۶ میلیون دلار تو سیاست فدرال خرج کرده. اندریسن نصف وقتش رو قبل از مراسم تحلیف تو مار-ئه-لاگو بود، خودش رو کارآموز بدون حقوق DOGE معرفی کرد، و یه شریک سابق a16z به اسم سریرام کریشنان مشاور ارشد سیاست AI کاخ سفید شد. لابیستشون ظاهراً حق وتو روی پیشنهادهای AI داره.

هوروویتز یه پیچش شخصی هم داره. پدرش دیوید هوروویتز چپ‌گرای معروف دهه شصت بود که تو دهه هشتاد به نئوکانسرواتیو تبدیل شد و مربی استیون میلر بود. بن از پادوریتز نقل قول می‌کنه که به پدرش گفته بود وقتی چپ بودی همه چیز رو می‌تونستی دربیاری، حالا که راست شدی بهتره مراقب باشی.

همیشه این‌جوری بودن؟ ایدئولوژی همیشه توشون بود، اون رگه تکنو-لیبرتاریانی، تحقیر نسبت به تنظیم‌کننده‌ها و专家های دارای مدرک. چیزی که عوض شد شدت و هم‌جهت شدن قبیله‌ایش بود. گزارش عمیق بلومبرگ این ماه می‌گه شکایت‌هاشون با واقعیت جور درنمیاد، اینکه طرح محرمانه AI اغراق شده بود، و مالیات میلیاردرها زخم واقعی بود. این تفسیر مهربانانه‌ست: میلیاردرهای خودخواه که به سیاستی واکنش نشون دادن که پولشون رو تهدید می‌کرد. تفسیر کمتر مهربانانه اینه که قدرت و نزدیکی به ترامپ اونا رو رادیکال کرد و ایدئولوژی فقط لباس بود.

یه زاویه که ارزش فکر کردن داره. برند کامل اندریسن همیشه acceleration بود، سریع حرکت کن، چیزها رو بشکن. چرخش به راست خیانت به این نیست. همون غریزه‌ست که حالا به جای محصول‌ها به سمت نهادها نشانه رفته.

راستش، فکر می‌کنم داستان پول تمیزترین توضیح باشه. وقتی تمام ثروتت تو کریپتو و هوش مصنوعی نشسته و دولت سر کار داره هر دو تا پیچ رو سفت می‌کنه، حمایت از کسی که قول می‌ده این وضعیت رو باز کنه، نه یه تغییر عقیده‌ست، بلکه یه موضع‌گیریه. مالیات میلیاردرها شخصی‌ترینش بود. اون داستان ناهار، افسانه‌ای بود که دورش ساختن.

ولی ایدئولوژی خیلی قبل از همه این‌ها پخته شده بود. مانیفست اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد، ماه‌ها قبل از ناهار. سال‌ها تو اون جهان‌بینی غرق شده بود؛ چارچوب ضداحتیاطی، ضدکارشناس، و «به هر قیمتی بساز». کاری که بایدن کرد، رادیکالیزه کردنش نبود. بهش اجازه و یه تیم داد.

اون بخشی که واقعاً باهاش مخالفت می‌کنم، «دیوونه» خوندنشونه. دیوونه بودن یعنی نقشه رو گم کردن. اونا نقشه رو گم نکردن. نقشه‌ای پیدا کردن که بهتر پول می‌ده و قدرت بیشتری بهشون می‌ده. آندریسن حالا احتمالاً تأثیرگذارترین چهره غیرانتخابی حوزه فناوری تو واشنگتنه، با لابی‌گری که می‌تونه پیشنهادهای هوش مصنوعی رو مسدود کنه. این فروپاشی نیست. طبق معیارهای خودش، برده.

بخش واقعاً عجیب، خودتصویرشه. این آدما خودشون رو آدم‌های دست‌وپابسته‌ای می‌دونن که دارن با نخبگان مدرک‌دار می‌جنگن، در حالی که یکی از قدرتمندترین ماشین‌های لابی‌گری کشور رو می‌چرخونن. هوروویتز حداقل سابقه خانوادگی داره؛ باباش هم با همون توجیه‌ها همین چرخش رو انجام داد. آندریسن خودش رو اختراع کرد.

اگه بخوای تیزترین تضاد رو ببینی، نگاه کن به سرنوشت آدم‌های واقعی ایمنی هوش مصنوعی که تو همون مانیفست بهشون حمله کردن. اونا یا ساکت شدن یا رفتن برای همون دولت کار کردن. این بخشی‌ست که باید بیشتر از توییت‌های آندریسن نگرانت کنه.

راست می‌گی که حرص خالص توضیحش نمی‌ده. ولی ایدئولوژی چیز جدا از پول نیست. همون داستانیه که باعث می‌شه پول مثل سرنوشت به نظر بیاد نه شانس. اندریسن واقعاً باور داره که تکنولوژی رویداد اصلی تاریخ انسانه و هر کی سرعتش رو کم کنه داره خودکشی تمدنی مرتکب می‌شه. این ژست نیست. بیست ساله همین حرف رو می‌زنه، قبل از اینکه گفتنش سود داشته باشه.

چیزی که عوض شد این بود که ایدئولوژی دیگه فلسفه شخصی نبود، شد سلاح. وقتی تنظیم‌کننده‌ها رو دشمن پیشرفت خطاب کنی، هر هزینه انطباقی می‌شه تهدید وجودی، و هر پیشنهاد مالیاتی حمله به آینده. باور و منفعت شخصی همدیگه رو تقویت می‌کنن تا دیگه نتونی بگی کدوم داره رانندگی می‌کنه.

یه چیز قدیمی‌تر هم داره کار می‌کنه. تیل یه جمله داره که رقابت برای بازنده‌هاست و بازی واقعی ساختن انحصاره. اندریسن و هوروویتز تمام حرفه‌شون رو به عنوان آدم‌های جسور که establishment رو شکست دادن گذروندن. حالا خودشون establishment شدن، و تنها راه اینکه هنوز rebel بمونن اینه که یه establishment جدید اختراع کنن که باهاش بجنگن. اصل احتیاط، جمع ایمنی AI، تنظیم‌کننده‌های اتحادیه اروپا — اینا اژدهای جدیدن. بدون دشمن نمی‌تونی قهرمان باشی.

و فکر می‌کنم یه لایه وضعیت هم هست. تو سیلیکون ولی، اینکه بهت بگن reactionist یا فاشیست تقریباً الان مدال حساب می‌شه. نشون می‌ده که اسیر اجماع نشدی، که خودت داری فکر می‌کنی. هر چی establishment بی‌اریا بیشتر عقب‌نشینی کنه، بیشتر بهشون ثابت می‌کنه که اونا هستن که واضح می‌بینن. این یه حلقه بازخورد شده که دیگه نیازی به تأیید خارجی نداره.

پس آره، ایدئولوژی واقعی‌ست. ولی ایدئولوژی‌ای که تو حباب موفقیت کامل رشد کرده، که خطرناک‌ترین نوعشه، چون هیچ‌وقت چیزی به اندازه کافی محکم فشار نیاورده که باعث بشه شک کنن.

در حال جستجوی گزارش‌های شخصی از اینکه این دو نفر چه جور آدمایی هستن.

این دو تا حیوان کاملاً متفاوتی هستن. هوروویتز آدم مردم‌دارشه. تو بچگی خیلی خجالتی بوده و هنوزم موقع حرف زدن با غریبه‌ها مشکل داره که مستقیم به چشم‌هاشون نگاه کنه. یکی از همکاراش تو نت‌اسکیپ گفته بود که رابط کاربریش خیلی نامناسبه، ولی زندگی‌اش به عنوان یک آدم بیرون از جمع بهش همدلی واقعی داده ــ می‌تونست آدما رو با هم متحد کنه. بیل کمپبل، مربی افسانه‌ای که جابز و بزوس رو راهنمایی کرده بود، ازش به عنوان یکی از تیزترین رهبران کسب‌وکاری که می‌شناسه یاد کرده. همسرش فلیشیا، وقتی تو دهه هشتاد با هم قرار می‌ذاشتن، گفته بود آدم خیلی خوبیه که عاشق موسیقی رپه و برای امرار معاش بارتندر بوده. یک مصاحبه‌گر که واقعاً باهاش وقت گذرونده، گفته یکی از بهترین آدمایی بوده که تا حالا باهاش حرف زده ــ بخشنده، صبور، و با شوخ‌طبعی کشنده. خودش هر استخدام جدید تو a16z رو یه ساعت در مورد فرهنگ شرکت آموزش می‌ده، و قبلاً برای هر دقیقه تأخیر تو جلسه با بنیان‌گذارها، ده دلار جریمه می‌کرد.

اندریسن دقیقاً برعکسشه. تو مراسم عروسی خودش، هوروویتز ازش به عنوان مارک بداخلاق یاد کرد که تمام عمرش رو بدون اینکه کسی بفهمش گذرونده ــ شهر کوچیک کشاورزی، سیلیکون ولی، هیچ‌کس درکش نکرده بود. بعد لورا رو ملاقات کرد و مارک خوشحال شد. خود اندریسن گفته قبل از لورا آدم ناراحت، غرغرو و بداخلاقی بوده. یک دوست نزدیک به نیویورکر گفته وقتی مارک احساس کنه بهش بی‌احترامی شده، می‌تونه مثل یک سرطان از زندگی‌اش بیرون کنه‌ات. این دو تا مثل گربه و سگ با هم دعوا می‌کنن و بعدش فراموشش می‌کنن. هوروویتز همچنین گفته که مارک در واقع حساس‌تر از چیزیه که مردم فکر می‌کنن ــ وسط جمله می‌تونه از زبان بدن بن ناراحت بشه.

یه داستان شام از یک روزنامه‌نگار پیشرو هست که همیشه تو ذهنم مونده. اندریسن داشت حرص می‌خورد که چقدر از بزرگ شدن تو ویسکانسین روستایی متنفر بوده، و بعد چیزی شبیه این گفت که خوشحالم اکسی‌کونتین و بازی‌های ویدیویی هستن که این آدما رو ساکت نگه دارن. روزنامه‌نگار حتی از کلمات دقیق مطمئن نبود، ولی تحقیرش کاملاً واضح بود. این همون اندریسنیه که بیشتر مردم هیچ‌وقت نمی‌بینن ــ همونی که پشت مانیفست پنهونه.

پس آیا اینا آدمای خوبی هستن؟ هوروویتز، طبق بیشتر گزارش‌ها، واقعاً هست ــ یا حداقل خیلی تلاش می‌کنه که آدمی باشه که مردم دوست دارن براش کار کنن، که خودش می‌گه کل کار یه مدیرعامله. اندریسن بیشتر یه نیروئه تا یه آدم. باهوش‌تر از تقریباً هر کسی، وفادار به معدود کسانی که شایسته‌ش هستن، و سرد با بقیه.

حلقه درونی کوچیکه و نسبتاً ثابته. لورا هسته اصلیه. تو شام شب سال نو ۲۰۰۵ باهاش آشنا شد، شش ساعت و نیم باهم حرف زدن و روز بعد هفده تا ایمیل براش فرستاد. اون لورا و پدرش رو «خانواده جایگزین» خودش می‌دونه — آدمایی که بالاخره بعد از یه عمر درک نشدن، فهمیدنش. پدر لورا، جان آریلاگا، مالک بزرگ زمین تو سیلیکون‌ولی، عملاً یه پدر دوم براش حساب می‌شه. هر دو کچلن، هر دو خودساخته‌ن، هر دو باابهتن و لورا یه بار عکس این دو تا رو کنار هم نشون داد و گفت «دقیقاً دو تا نخود تو یه غلاف».

بن هوروویتز دیگه فیکسچر دائمیه. سی سال شراکت، دعواهای فریادآمیز مداوم و هیچ‌کدوم هیچ‌وقت نرفته. هوروویتز وقتی چهل درصد شرکت نت‌اسکیپ رفتن، موند و همون وفاداری باعث شد آندریسن اصلاً بتونه به آدما اعتماد کنه.

فراتر از این، حلقه خیلی نازکه. یه نقطه ضعف برای آدمایی از ریشه‌های ویسکانسینش داره — داستانی هست که همکارا ایده «گرو گذاشتن اینترنت» رو غیراخلاقی دونستن و آندریسن بهشون حمله کرد که اگه پول نداری و مجبوری ساعتتو بفروشی تا به بچه‌هات غذا بدی، این غیراخلاقی نیست، شما مادرقحبه‌های پولدار. اون اون آدم رو می‌شناخت. خودش اون آدم بوده.

بقیه بیشتر مثل همکارایی هستن که به خاطر خروجی‌شون بهشون احترام می‌ذاره تا آدمایی که واقعاً براش مهم باشن. تیم فریس گفته حرف زدن باهاش مثل امتحان نهایی هر باره. دیوید سنرا گفته یکی از باهوش‌ترین آدماییه که دیده، ولی معلومه قبل هر جلسه درس می‌خونه. وفاداری یه‌طرفه‌ست — به خانواده و به همون شریکی که هیچ‌وقت جا نزد می‌ده و بقیه دنیا باید بقیه‌ش رو به دست بیارن.

سؤال جالب اینه که آیا این حلقه می‌تونه بزرگ‌تر بشه؟ حالا پنجاه و پنج سالشه و الگو تا حالا این بوده که آدما زود وارد بشن یا اصلاً وارد نشن.

بذار وضعیت فعلی رابطه اندریسن و ایلان رو چک کنم.

ایلان تنها آدمیه که اندریسن تقریباً مثل یه هم‌تراز باهاش رفتار می‌کنه. ازش به عنوان تنها مدیرعاملی یاد کرده که می‌تونه مثل یه هم‌تراز با مهندسا بشینه و در مورد طراحی موشک حرف بزنه، گفته کار کردن تو یکی از شرکت‌هاش مثل اینه که بندازنت تو یه منطقه competence شوکه‌کننده، و سبک مدیریتش رو به هنری فورد و کارنگی برگردونده ــ صاحبان-مدیران صنعتی. اندریسن همچنین گفته ماسک و ترامپ تنها دو آدمی هستن که تا حالا دیده کاملاً شفافن، همون چیزی که تو عمومی می‌گن تو خصوصی هم می‌گن.

از نظر مالی، a16z سرمایه‌گذار SpaceX هست و اعتماد ماسک تو لیست سهامداران X Holdings هم ظاهر شده. وقتی SpaceX اوایل امسال xAI رو جذب کرد، اندریسن و یه نویسنده تو شرکتش یه مقاله منتشر کردن که این رو به عنوان پایه یه اقتصاد فضایی مبتنی بر هوش مصنوعی قاب‌بندی کردن ــ دیتاسنترهای مداری، محاسبات خورشیدی، کل این ویژن.

از نظر سیاسی از مسیرهای متفاوتی به ترامپ رسیدن. ماسک اول پرید، بعد از خرید توییتر و قانون‌جنگ. اندریسن بعداً اومد، بعد از ناهار بایدن. ولی وقتی هر دو داخل شدن، حسابی هم‌پوشانی داشتن ــ اندریسن نصف وقتش رو تو مار-ئه-لاگو طی دوره انتقال گذروند در حالی که ماسک DOGE رو می‌چرخوند، و a16z رهبری تأمین مالی یه استارت‌آپ به اسم Special رو بر عهده داشت که توسط کارکنان سابق DOGE از جمله دستیار راست‌دست ماسک، استیو دیویس، ساخته شده بود.

تنش اینه که اندریسن یه VC هست که کلی شرکت رو بک‌آپ می‌کنه، در حالی که ماسک همه چیز رو خودش می‌سازه و واقعاً به سرمایه خارجی نیاز نداره. پس رابطه تحسین به علاوه سرمایه‌ست، نه دقیقاً mentorship. اندریسن ماسک رو مثل هر بنیان‌گذار دیگه‌ای مطالعه می‌کنه ــ ولی با تحسین واقعی بیشتر از معمول.

یه نکته: اواخر ۲۰۲۲، اندریسن توییت کرد که نباید به ایلان اجازه بدیم امتناعش از سانسور رو به ما تحمیل کنه، درست بعد از اینکه ماسک توییتر رو خرید. این قبل از همگرایی سیاسی بود. اینکه آیا اون اصطکاک قدیمی کاملاً رفته یا فقط زیر منافع مشترک دفن شده، بخشی هست که هیچ‌کس بیرون از اون دایره واقعاً نمی‌دونه.