مارک اندریسن

مارک آندریسن نقشه را گم نکرد. او نقشه‌ای پیدا کرد که بهتر پول می‌دهد. به همین دلیل وقتی دیوید او و بن هوروویتز را دیوانه خواند، من مخالفت کردم. آندریسن در ۲۰۱۶ به هیلاری رأی داد. چرخش زیر بایدن آمد، ناشی از انبوهی از شکایات: فشار ضدانحصار، سرکوب کریپتو توسط SEC، پیامدهای FTX و، در خوانش من، زخم واقعی، مالیات حداقل میلیاردرها. داستان مبدأیی که او روایت می‌کند، ناهار می ۲۰۲۴ در وست وینگ که ظاهراً مقامات برنامه‌ای برای ملی‌سازی هوش مصنوعی فاش کردند، توسط بروس رید که در اتاق بود و نوشت چنین برنامه‌ای مطرح نشد، مورد مناقشه است.

اینجا بخشی است که مردم از دست می‌دهند: ایدئولوژی اول آمد. مانیفست تکنو-اپتیمیست در اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد، ماه‌ها قبل از آن ناهار. بایدن او را رادیکالیزه نکرد. او به او اجازه و یک تیم داد. وقتی بازیگران برنامه را دسته‌بندی کردم، ساکس ایدئولوگ بود و چمث فرصت‌طلب. آندریسن خودِ زخمی بود.

اعتبار جایی که شایسته است. باور او که فناوری رویداد اصلی تاریخ بشر است، ژست نیست. او بیست سال است که این را می‌گوید، از جمله قبل از اینکه گفتنش به‌صدا بلند پول‌ساز باشد. طبق گزارش‌هایی که پیدا کردم، او همچنین به شدت به حلقه کوچکی وفادار است و علاقه واقعی به افراد ریشه‌دار در ویسکانسین دارد.

انتقاد من این است که ایدئولوژی و پول اکنون یکدیگر را تقویت می‌کنند تا جایی که نمی‌توان گفت کدام‌یک محرک است. ایدئولوژی داستانی است که پول را مثل سرنوشت جلوه می‌دهد. غریزه شتاب‌دهی که نت‌اسکیپ را ساخت، اکنون به سمت نهادها نشانه رفته نه محصولات، و او خود را به‌عنوان یک خارجی سرسخت معرفی می‌کند در حالی که یکی از قدرتمندترین عملیات سیاسی در حوزه فناوری را اداره می‌کند.

آنچه نظرم را تغییر می‌داد: موضعی که به پورتفولیوی a16z هزینه بزند، یا اصلاح عمومی داستان ناهار.